บทนำ  เล่ม1
         กาลครั้งหนึ่งในอดีตอันไกลโพ้น...ข้ายังจำได้ดี...

...ทรายทุกเม็ด  ...ก้อนหินทุกก้อน   ...ต้นไม้ทุกต้น  ...หรือแม้แต่สายน้ำที่หล่อเลี้ยงอยู่ทั่วพื้นแผ่นดิน ต่างก็เป็นสหายกัน  ไม่มีการแบ่งแยก

 

...มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ข้ามีความสุขเหลือเกิน...

 

หลายร้อยปีที่ผันผ่าน สิ่งมีชีวิตหลายหลากได้ถือกำเนิดและแตกดับลงบนโลก แต่มีเพียงมนุษย์และพรายเท่านั้นที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์อยู่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ

 

ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างที่เคยเป็น... สายน้ำยังคงหยอกล้อกับก้อนหิน... แผ่นดินยังคงเป็นเพื่อนกับพื้นทราย... จนกระทั่งวันหนึ่ง?

 

วันที่ดาวเหนือสุกสว่างยิ่งกว่าทุกวัน?

 

ข้ารู้...มันเริ่มขึ้นแล้ว?

 

...ข้าสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งการเปลี่ยนแปลง และยุคสมัยที่จะไม่เหมือนเดิม....

 

?เอลเรนาส? ได้ถือกำเนิดขึ้นในคืนนั้น ราชาแห่งพรายผู้มีอำนาจสูงสุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์พราย  และเป็นผู้ที่แบ่งแผ่นดินออกเป็นสามส่วนโดยให้ชื่อว่า เอเธียส ซิริธ และอิธิริเธล

 

เทือกเขาขนาดใหญ่ถูกใช้เป็นเครื่องกั้นอาณาเขตระหว่างซิริธกับอิธิริเธล   แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์เลกอลกั้นระหว่างเอเธียสกับซิริธ  และแนวป่าดำเกลเดลอนแบ่งแยกเอเธียสและอิธิริเธล ออกจากกัน  และในกาลนั้นเองที่โลกได้แบ่งสิ่งมีชีวิตสูงส่งออกเป็นสามเหล่า

 

อิธิริเธลเป็นดินแดนแห่งพรายผู้มีอำนาจวิเศษล่วงรู้อดีตและอนาคต เสียงอันกังวาน และญาณหยั่งรู้คือสัญลักษณ์แห่งพราย   ยิ่งสายเลือดบริสุทธิ์เพียงไร ญาณนั้นย่อมแสดงออกมามากขึ้นเท่านั้น

 

ซิริธคือดินแดนแห่งอัศวินและปราชญ์  ว่ากันว่าแสงสว่างแห่งปัญญาและความกล้าหาญได้สถิตอยู่ที่นี่   และจะคงอยู่สืบไปนับตั้งแต่ครั้งบรรพกาล

 

เอเธียส ดินแดนสุดท้าย... เอเธียสคือดินแดนแห่งผู้ใช้มนตรา แต่ในผู้มีพลังเวทด้วยกันก็ยังมีการแบ่งลงไปอีกเป็นสองระดับ คือ ผู้ใช้เวท และจอมเวท

 

แต่ข้าเสียใจเหลือเกิน...

 

ข้าเสียใจ...ข้าได้แต่เฝ้ามอง และเสียใจ...

 

มันน่าเศร้า...เพราะก่อนหน้าที่ดินแดนทั้งสามจะถูกผ่าออกจากกันนั้น สงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและโหดร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมาก็ได้บังเกิดขึ้น เราสูญเสียเลือดเนื้อและชีวิตจำนวนมากไประหว่างทำสงครามกับราชามารเอลดาล ผู้ถือกำเนิดขึ้นในคืนเดียวกันกับเอลเรนาส

 

มันช่างเป็นช่วงเวลาอันเลวร้ายและน่าหวาดหวั่น แม้ว่าท้ายที่สุดเราจะเป็นผู้กำชัยก็ตาม?

 

บางครั้งข้าก็เคยคิดทบทวนถึงอดีต...คิดวนไปวนมาหลายครั้งหลายครา   ว่าถ้าศึกครั้งนั้นฝ่ายเราไม่มีท่านเอลเรนาส...ทุกอย่างจะเป็นเช่นไร

 

ข้ารู้...

 

ข้ารู้ดี...มันหลีกเลี่ยงไม่ได้...

 

ข้ารู้ดีและได้แต่ทำใจ?

 

แต่เพียงไม่นานข้าก็ยิ้มได้อีกครั้ง ข้ายิ้มรับกับรุ่งอรุณอันสดใสต่อมา...

 

เอเธียส ซิริธ และอิธิริเธล ไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวัง...ทั้งสามดินแดนต่างเป็นจุดกำเนิดของตำนานและเรื่องเล่าขานมากมาย เป็นที่ให้กำเนิดอัศวินผู้เก่งกล้า นักเวทผู้ไม่เคยปราชัย ปราชญ์ผู้ชาญฉลาด และราชาผู้น่าเกรงขาม         

 

สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น และดับลงบนดินแดนทั้งสามอยู่ตลอดเวลา ทุกชีวิตเกิดมาเพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ไม่เคยมี  สร้างประวัติศาสตร์ให้เล่าขานสืบต่อ ก่อนทิ้งร่างลงนอนสงบอยู่ใต้พื้นแผ่นดิน

 

ข้าได้แต่มอง... และเฝ้ามอง...

 

ข้าปล่อยให้กระแสแห่งเวลาไหลผ่านร่างของข้าไป... และได้แต่เฝ้าภาวนาให้ช่วงเวลาอันมืดมนนั้นจงอย่าเกิดขึ้นอีก...

 

แต่ข้าก็ได้แต่ภาวนาเท่านั้น... วันนี้ดาวเหนือสุกสว่างผิดปกติยิ่งนัก...

 

ข้าได้แต่ภาวนา... และภาวนา...

                                                 

                                               (จบบทนำ)